“Aanraking” door Aart van Wijk.
Als een ander en ik elkaar aanraken, dan communiceren wij. Wij communiceren ook als wij praten, samen koken en eten, samen dansen, elkaars vakantiefoto’s bekijken etc .. etc…
Op de niet niet fysieke manieren van communiceren zit meestal geen lading. Op aanraken daarentegen zit er meestal juist wel een lading… En die lading houdt volgens mij meestal verband met: …..
* angst voor onveiligheid
* angst voor conflict
* angst voor grensoverschrijdend gedrag (van de man meestal)
* angst dat het vlees zwak is en het de verleiding niet kan weerstaan
* angst voor sex …
* maar ook angst voor diepgaand, open, helder en respectvol communiceren over iets
wat heel mooi, maar ook heel lastig is, namelijk intimiteit …
Intieme gesprekken zijn super nabij en intiem … je geeft jezelf geestelijk helemaal bloot. Dat vinden sommigen best spannend, maar meestal beduidend minder spannend dan aanraken ….
Is dat niet een rare constatering?
En wordt het niet tijd dat de mens daarin groeit?
Als reactie op mijn blog gaf gisteren vrijwel iedereen aan aanraking heel fijn en super belangrijk te vinden…. Hoe kan het dan dat er in een redelijk deel van de verbindingen (bij kennissen, vrienden, collega’s, buren, etc) zo weinig wordt aangeraakt?
We zijn bang om in een lastig parket te komen… Is dat het? …
Bang dat de ander ons aanraakt op een manier die wij niet fijn vinden? …
Bang om dat feit te benoemen??
Bang dat de ander onze aanraking niet fijn vindt??
Maar de ander kan ook iets zeggen dat wij minder fijn vinden?
Toch zijn wij daar veelal minder bang voor ….. wij spreken immers wel met elkaar, terwijl wij elkaar niet zoveel aanraken…
Waarom raken we elkaar niet méér aan? … en gaan dan in de verbinding met elkaar communiceren wat dat met ons doet? …. Gewoon oordeelloos de zaken benoemen die kennelijk in het moment spelen ….
“Goh, wat fijn dat jij mij een hug geeft!”
”Hoe zou jij het vinden als ik jouw voeten masseer?”
“Zullen we even lepeltje-lepeltje liggen … en dan stil zijn??”
”Oh, ik merk dat ik bang word als jij mijn buik streelt”
Zijn we niet gewoon bang? … Bang voor van alles? … want in de kern is aanraken best fijn …
Je gaat niet met iedereen een intiem gesprek aan, en dus ga je ook niet Jan en Alleman zomaar aanraken … natuurlijk niet …. Maar elkaar niet of nauwelijks aanraken is weer het anderste uiterste ….
Laat ik het eens vanuit ons bewustzijn bekijken …. Zowel de angst voor aanraking zelf als ook de angst om open en oordeelloos over aanraking te communiceren zijn een uiting van het oude ego-bewustzijn …. Voortvloeiend uit duizenden jaren van sexuele overheersing door de man ….waardoor aanraking voor zowel de vrouw als de man beladen en sexueel geladen is geworden ..
In het Hartsbewustzijn, dat langzaam op aarde indaalt, zijn man en vrouw volkomen gelijk … het hart kent immers geen ongelijkheid, geen rangen, standen, dogma’s, oordelen, afwijzingen, overheersingen, onveiligheden, superioriteiten en inferioriteiten ….
Het Hartsbewustzijn is verder niet op angst gestoeld, maar op liefde … waar angst zorgt voor afscheiding, zorgt liefde voor verbinding …
Allereerst zorgt liefde voor verbinding in geestelijke zin …. Alleen al deze prachtige groep is daar een mooi voorbeeld van ….
Vervolgens kán de liefde ook makkelijker dan voorheen zorgen voor verbinding in lichamelijke zin …
Laat ik dat illustreren met een voorbeeld:
Als een ander mijn aanraking niet fijn vindt, en dat aan mij kenbaar maakt, ervaart mijn ego dat als een afwijzing, een oordeel, een persoonlijke tekortkoming, een falen …er ontstaat direct een afscheiding, een strijd, een dualiteit …. De verbinding tussen de ander en mij krijgt een knauw …
Als ik in diezelfde situatie echter vanuit mijn hart met diezelfde ander ben verbonden, zal mijn hart tegen het hart van die ander zeggen: …. Fijn dat je het zegt …. Wat vervelend dat ik jou daar niet goed aanvoelde … Namasté … Wat vond je niet fijn? … Wat kan ik anders doen zodat je het wel fijn vindt? ….Vind je het OK om het er even iets uitgebreider over te hebben?
Ik voel mij dan niet afgwezen … de verbinding blijft in stand … er kan een prachtige en super leerzame dialoog ontstaan … misschien kunnen we van hart tot hart zelfs de wederzijdse wensen en grenzen goed, respectvol en integer met elkaar bespreken …. Het hart kan dat, het hart wil dat … het hart heeft het nodig om op die wijze te leren, te ervaren, te delen en te groeien …
Waar aanraking in het verleden de tweespalt van het ego was, is aanraking nu dus óók een leerschool van het hart ….
Als de harten geopend zijn … IS … er per definitie veiligheid, vertrouwen en geborgenheid.
Dat kan niet anders … maar helaas zijn de 2 harten lang niet altijd geopend … of er zijn niet alleen 2 harten actief, maar óók 2 ego’s (met behoedzame, angstige en oordelende hoofden)… of 2 pijnlichamen … of 2 lustige geslachten waardoor er enkel door de hormonen (van het ego?) wordt gecommuniceerd …
En daarin zit ‘m de crux …. Wij staan nog lang niet altijd louter en alleen met een geopend hart in het leven …. En wij zijn óók niet altijd in staat om waar te nemen welke delen van het bewustzijn er in het moment actief zijn …
Dan in het voorbeeld een stap verder …. Bij een van beiden, of bij allebei, ontstaat er door aanraking sexuele energie …. Dat kan je al vrij snel voelen … stel nou dat die sexuele energie maar bij een van beiden stroomt … of bij beiden, maar een wil dat eigenlijk niet, of twijfelt …
Wat is er dan op tegen op dat gegeven op dát moment op tafel te leggen? … oordeelloos en niet verwijtend …
“Goh … ik voel nu sexuele energie … voel jij die ook? … en hoe is dat voor jou? … ik merk dat het voor mij nu een stap te ver is …”
Gewoon even kort in 2 zinnen …. In de verbinding treden over wat er is … Als beide harten zijn geopend, werkt dat super verbindend … zelfs als het ene geslacht zich opent, en het andere (nog) niet … het is zo liefdevol als de sexuele energie er gewoon mag zijn … en benoemd wordt … net als vreugde, boosheid en angst …
Waarom mogen de emoties wel benoemd worden, maar de sexuele energie niet?
Het antwoord luidt: … omdat sex de kern van het bestaan raakt, en het oude ego-bewustzijn bang was/is voor de kern van het bestaan …
Het hart wil juist wél naar de kern van het bestaan …. Om het leven zin te geven, lessen te leren, te ervaren, te delen, te groeien, te verbinden en om heel simpel …. LIEF TE HEBBEN!
Hoe kunnen wij in een liefdevolle en vredige wereld gaan leven, als wij niet in staat zijn om over zoiets wezenlijks als een simpele aanraking open en kwetsbaar te communiceren?? …
Dáárin schuilt de uitdaging, de kans, de taak en de leerschool … niet langer vluchten, vechten, ontkennen of in de emotionele weerstand van het ego schieten … maar die prachtige uitdaging vanuit de liefdevolle hartsenergie aangaan …
Terug naar het begin:
* aanraking is communicatie
* liefde is communicatie
* genegenheid is communicatie
* intimiteit is communicatie
* sexuele energie is communicatie
* vrijen is communicatie
Alles is liefde … én alles is communicatie …
Hele mooie samenvatting,waarbij mooi benoemd wordt hoe mensen zichzelf voortdurend tegen komen, wanneer ze in contact komen met hun medemensen.
Iedere verbinding is waardevol,hoe oppervlakkig ze ook mag wezen,als het maar vanuit zuiverheid en van het hart komt.
Als we onze angsten achterwege durven te laten en zonder oordeel of verwachting naar de andere toe stappen
Kan er een hartsverbinding ontstaan, die de liefde die in ieder van ons aanwezig is vrij laat stromen.
Dan wordt iedere lichamelijke aanraking ,een goddelijke verbinding , eer je de goddelijke schoonheid die in ieder van ons aanwezig is…