“Laten we omdat het laat is en regent naar huis gaan, naar huis.
Een uitnodiging aan alle vrienden: op huis aan, naar huis.
Hoe lang hangen we nog als verbannen uilen rond de ruïnes?
Op huis aan, naar huis.
Vrienden met stralend gemoed, laten we ons ondanks alle blinden naar
huis begeven, naar huis.
Jullie, die redelijk en op je hoede zijn,
verontrust óns hart niet met al je zorgen.
Op huis aan, naar huis.
Hoe lang nog dit liefdesspel met droombeelden uit het paradijs?
Net als mieren zagen jullie de graankorrels, niet de oogst.
Op huis aan, naar huis.
Vraag niet naar het hoe en waarom,
laat het grazen maar over aan het vee.
Op huis aan, naar huis.
Op huis aan, naar huis.”
Rumi
Uit: Kabir Helminski, Het Wetende Hart
Geef een reactie