Mijn angst voor intimiteit

 

Ik moet je iets bekennen lieve…

Ik ben ook bang!

Soms bedenkt mijn hoofd dat als ik er voor andere mensen wil zijn als priesteres, dat ik dan nooit meer bang mag zijn. Ik moet een stoer wijf zijn die ‘de waarheid’ heeft gevonden!

Maar dat is natuurlijk niet waar. Er is geen waarheid en er is geen ultieme verlichting. Juist in deze tijd hebben we geen verlichte guru’s nodig, maar mensen zoals jij en ik die elkaar inspireren en liefhebben, juist door open en kwetsbaar te zijn in ons mens-zijn. Mensen die geluk vinden in alles wat het leven is, dus ook in verdriet. Mensen die durven vertrouwen en loslaten in “dat wat is”.

Hoe bizar dat ons hele systeem er op is ingericht om pijn te vermijden. We lopen weg van de pijn, terwijl juist daar de mooiste parels verborgen liggen. Juist als we recht op de pijn afstappen, geven we onszelf een kans om te helen en in extase te leven.

Pijn kan een vorm van extase zijn, als we ons er helemaal aan overgeven. Niet voor niets is het pad der beproevingen een inwijdingsweg in het mysterie van de liefde. Niet voor niets dansen mannen met haken in hun vlees tot de zon onder gaat de “Sun Dance”. Zij gebruiken pijn als wijze leraar, die hen inwijdt in het mysterie van het leven.

Pijn is een poort naar de hemel, als we haar volledig ontvangen. Maar in plaats daarvan vermijden we pijn. We verbreken pijnlijke relaties en rennen door naar de volgende. We eten, kijken tv, facebooken, hebben betekenisloze seks en worden dronken, om maar niet te hoeven voelen wat we eigenlijk voelen.

Gisteren mocht ik mij dieper openen voor mijzelf, via de aanwezigheid van een ander. Daar waar liefde is, dient pijn zich aan om geheeld te worden. En er was angst voor intimiteit. Ja, ik als intimiteitscoach voelde angst voor intimiteit. Want intimiteit betekent een verbinding met de ander. En om echt in verbinding te zijn met de ander, moet ik in verbinding met mijzelf. En dus nodigde intimiteit mij uit om nog dieper te openen. En dieper openen betekende het doorvoelen van mijn pijn. Pijn waar ik zorgvuldig van was weggebleven.

Ik mocht gister ervaren wat ik zo vaak voor anderen ben. Onvoorwaardelijke liefde en aandachtige aanwezigheid. En mijn hart ging er nog dieper van open. Ik blijf me verbazen over hoe mijn open hart zich blijft verdiepen. Soms komen er dan stemmetjes die zeggen: “zie je nou wel, ik ben ‘er’ nog steeds niet en zit nog steeds met dezelfde shit te dealen.” Maar ik weet en voel dat het steeds een laag dieper gaat. En ik leer steeds beter om er niet van weg te lopen, er middenin te duiken en de pijn te omarmen met mijn oneindige liefde.

Pijn en verdriet en angst uit het verleden kwam vrij. Angst dat er niet van mij gehouden wordt, als ik mijzelf laat zien. Angst om ruimte in te nemen en te zeggen wat ik nodig heb. Verdriet dat er vroeger niet zoveel liefde was voor mij en ik niet gezien werd in mijn behoefte. Wantrouwen naar deze man die mij zo intens liefhad met de diepte van zijn ogen en zachte handen. En weer wilde ik heel hard wegrennen. Als een wilde hengst wilde ik over de velden galopperen. Vrijheid, geef me vrijheid!!! Ik kreeg het zo benauwd van deze man! Mijn hoofd maakte verhaaltjes over dat het nu wel weer genoeg geweest was en dat ik maar beter alleen kon zijn. Er kwamen gedachten dat hij stom was en ik beter af zonder hem. Maar er was ook helderheid en dus bleef ik. En hij bleef. Ondanks mijn kinderlijke dans van afstand en nabijheid, bleef zijn liefde onveranderlijk aanwezig. Ik ontmoette de diepe kracht van mannelijke aanwezigheid in hem. Het grootste kado wat een man voor een vrouw kan zijn. De brandende fakkel, de rots in de wilde oceaan, de paardenfluisteraar die mijn wildheid niet temt, maar bemint.. Liefhebben zonder verwachtingen. En steeds opnieuw maakte ik de beweging naar openen. Door de weerstand heen ademen en in contact blijven. Ik offerde mijn pijn aan het licht van de liefde.

Hoe fascinerend dat we verlangen naar de Liefde en haar tegelijk zo angstaanjagend vinden. Ze brandt alle illusie waar we ons houvast in vinden weg, opdat ons ware licht mag stralen. Ze eist ons hart op. Laat ons wankelen. Doet ons verzuchten in overgave. Raakt onze diepste wonden, opdat ze geheeld mogen worden. Het is daarom dat ik zo intens gelukkig word van mijn werk als priesteres. Ik mag die immense Liefde belichamen die de harten van mensen doet smelten in geluk. En hoe dieper mijn overgave aan haar, hoe dieper ik anderen mee kan nemen op deze reis.

Dus moedig reis ik steeds dieper af in mijn eigen onderwerelden, steeds meer pijn dient zich aan om geheeld te worden. En iedere keer ga ik meer open.  Durf ik meer te vertrouwen op de kracht van mijn hart. Stroomt er meer levensenergie door mij heen. Voel ik mij meer vrouw, meer meisje, meer mens.

Ik ben dankbaar dat ik de liefde die ik aan de wereld geef, ook zelf steeds zo diep mag ontvangen.

Ik ben trots op mij dat ik mij steeds dieper open door alle pijn heen.

Ik ben ontroert door de goddelijke juicy levensstroom die niets liever wil dan mij beminnen.

Ik ben dankbaar, dat ik voor zoveel mensen de Liefde mag belichamen. De grote oermoeder die houdt van alles in mij en alles in jou. De angst, het vermijden, het verdriet, het stoer-doen, de grootsheid, de moed!

Wouw!

“God als liefde in mij, houdt van Zijn liefde in jou.” (Paramahansa Yogananda)

 

Over de Liefde (Khalil Gibran)

Toen zei Almitra: Spreek tot ons over liefde.

En hij hief het hoofd en zag de mensen aan en er viel een diepe stilte over hen. En met een grote stem zei hij:

Wanneer de liefde wenkt, volgt haar,

al zijn haar wegen zwaar en stijl.

En zo haar vleugelen je omhullen, laat je gaan,

al zou het zwaard, verborgen in haar veren, je verwonden.

En zo zij tot je spreekt, geloof haar,

ook al verstrooit haar stem je dromen, zoals de noordenwind je tuin verkeren doet in dorre woestenij.

Want zo de liefde je kroont, zij kruist je ook. En al dient zij tot je groei, zij snoeit je evenzeer.

En zo zij opstijgt tot je hoogte en je teerste takken streelt, die trillen in de zon,

zij daalt ook af naar je wortelen en rukt hun houvast aan de aarde los.

Als korenschoven gaart zij je bijeen.

Zij dorst je tot je naakt bent.

Zij want je tot je vrij bent van kaf.

Zij maalt je tot je blank bent.

Zij kneedt je tot je buigzaam wordt;

en geeft je over aan haar heilig vuur, opdat je worden zult tot heilig brood voor Gods heilig feest.

Al deze dingen doet de liefde, opdat je kennen moogt ’t verborgene van je hart en daardoor worden zult een deel van ’s levens hart.

Maar zo je in je angst alleen haar vrede en haar genoegen zoeken zou,

dan deed je beter je naaktheid te bedekken en van liefde’s dorsvloer weg te gaan,

de seizoenloze wereld in, waar je zult lachen, maar niet je volle lach, en wenen, maar niet al je tranen.

De liefde geeft alleen zichzelf en put ook uit zichzelf alleen.

De liefde neemt niet in bezit, en wil ook niet in bezit genomen worden;

want de liefde is zichzelf genoeg.

En als je liefhebt zeg dan niet: ‘God woont in mijn hart’, maar veeleer: ‘ik ben in ’t hart van God’.

En meen niet dat je richting geven kunt aan liefde’s loop, want de liefde richt, zo zij je waardig acht, je loop.

De liefde zoekt alleen zichzelf te vervullen.

Maar zo je liefhebt en begeren moet, laat dit je begeerten zijn.

Te smelten tot een kabbelende beek, die haar lied zingt tot de nacht;

de pijn te kennen van te veel tederheid;

gewond te worden door je eigen begrip van liefde;

en bereidwillig en vol vreugde te bloeden;

bij ’t morgenlicht met een gevleugeld hart te ontwaken en te danken voor een nieuwe dag van liefde;

op het middaguur te rusten en liefde’s vervoering te overpeinzen;

vol dankbaarheid in het avontuur huiswaarts te keren;

en in te slapen met een gebed voor de beminde in je hart en een loflied op je lippen.