Gister was de Cirkel van Liefde. Wouw. Ik ben geraakt. Bijzonder om te zien hoe een aantal mensen elke maand komen, en hoe dat het gevoel van een TRIBE vergroot. Er ontstaan mooie, bijzondere verbindingen tussen mensen. Mensen die bereid zijn om de Liefde te belichamen, om groots te leven, om angsten onder ogen te komen en om elkaar te helpen om te SHINEN.
En iedere keer komen er weer nieuwe mensen bij. Ook dat raakt me. De moed om naar een vreemde plek met een vreemde groep mensen te gaan, zonder te weten wat je precies te wachten staat. Ik snap dat dat ook spannend is. Ik snap dat omdat ik het zelf zo vaak heb gedaan.
En ik stel me voor dat het niet altijd duidelijk is wat er nou precies in zo’n Cirkel van Liefde gebeurt en wat je precies kunt verwachten.
Nou gister gingen we dus gewoon lekker zingen. Eerst maken we ruimte om af te stemmen op elkaar. Een standaard ritueel van de cirkel is dat we allemaal ons eigen kaarsje aansteken, onze naam zeggen en delen wat onze intentie en ons diepste verlangen voor die avond is. Je zou bijvoorbeeld kunnen delen dat je verlangt naar verbinding, maar het zou ook iets concreets kunnen zijn zoals dat je verlangt dat iemand je even vasthoudt.
Wat ik bijzonder vond gister is dat er woorden door mij heen kwamen over intimiteit. Dat we zo geneigd zijn om bij intimiteit meteen aan romantische liefdesrelaties te denken. Romantiek is voor veel mensen de enige plek waar we liefde, geborgenheid, verbinding en aanraking ervaren. Als je een relatie hebt, dan legt dit heel wat druk op de relatie: één persoon moet er voor zorgen dat ik mij geliefd voel en in mijn behoefte naar aanraking voorzien. En als je single bent, dan ben je dus gedoemd tot eenzaamheid?
Maar wat als we intimiteit weer grootster mogen maken. En los mogen koppelen van alle verwarring rondom seksualiteit? Mijn teacher Marc Mordechai Gafni zegt: “Our love lists are too short”. We beperken onze liefde tot onze primaire geliefde en misschien een paar vrienden of familie. Maar waarom zouden we niet intens kunnen houden van alle mensen? Waarom zouden we niet kwetsbaar kunnen zijn bij alle mensen? Waarom zouden we niet een ‘tribe of outrageous lovers’ zijn?
Ik grapte gister in de cirkel dat het één van mijn grootste openbaringen is geweest dat mannen ook gewoon liefde nodig hebben. Tsja, ik was ooit dus zo fucked up in mijn contact met mannen dat ik dacht dat het allemaal op lust gerichte klootzakken waren (dit was een diepe onbewuste overtuiging die aan de oppervlakte alleen zichtbaar was in manipulatief gedrag).
Maar nee dus, mannen hebben ook liefde nodig. Voor mannen is het ook heel fijn als het even niet in het seksuele hoeft en ze gewoon hun hoofd mogen neerleggen en ze gekoesterd worden door zachte, tedere energie.
Dus daar is de cirkel van liefde ook een plek voor. Om samen te komen, te delen wat er in jou leeft als het gaat om intimiteit en om te oefenen in het werkelijk kwetsbaar zijn. Want gezien worden in die rauwe kwetsbaarheid en je in je diepste pijn nog steeds geliefd voelen, dat is zo helend!
Gister tijdens de cirkel duurde het even voordat de magie ging stromen. Het was voor mij even zoeken hoe ik een groep vreemdelingen een verbonden tribe mocht laten zijn. Op een gegeven moment besloot ik dat we dichterbij elkaar mochten komen. In plaats van ieder op een eigen eilandje, braaf de woorden van het scherm opzingen, kwamen we in een kring rondom de kaarsen staan, arm in arm, hand in hand. En begonnen we zachtjes te zingen. “There is so much magnificance, in the ocean, waves are coming in, waves are coming in…”. Er werd mooie poëzie voorgelezen. Er werd gedeeld. Er kwam een uitnodiging om in het midden van de cirkel te komen en door de groep gezien en geliefd te worden.
Later zitten we weer op de grond in de cirkel en tijdens het zingen kwam het idee op om een aantal mensen de kans te geven om alleen te zingen. Doodeng natuurlijk! Maar er was inmiddels al een veilige, magische sfeer ontstaan.
Ik nodigde iedereen uit om heel zachtjes Pacha Mama te zingen. “Pacha Mama, I’m coming home, to the place, where I belong”. En dan maakte ik ruimte voor wie zich geroepen voelde om te gaan staan en zijn/haar lied te zingen. Dat is fucking kwetsbaar. Gaan staan in een groep en je stem laten horen. En weet je wat het mooie is, hoe kwetsbaarder hoe beter! Kippevel all over door hoe er gezongen werd. Met zoveel aandacht, met zoveel liefde, met zo’n open hart. Trilling van angst en extase. Ik was zo diep geraakt! Wouw, ik kan er nog van huilen..
Ergens voelt het te plat om woorden te geven aan wat er is gebeurd. Want het is ook zo niet te omschrijven. En er is nog zoveel meer gebeurd wat ik niet benoem, omdat het te heilig is en thuis hoort in de cirkel. Daarvoor moet je het echt eens zelf komen ervaren. Elke maand op vrijdagavond rond volle maan (hoewel we juni misschien overslaan door de thailand-reis, keep you posted).
Ik ben super dankbaar voor de fantastische muzikanten en outrageous lovers Emil Blomberg en Hans Victor Voogt. Wist je dat we ook samen zingen op het Festival of Love? www.thefestivaloflove.org.
Liefs, Krista
Geef een reactie