Ik deel altijd kwetsbaar wat er waarachtig is in dit moment. Kwetsbaarheid is zeg maar mijn ding. Vandaag is dag 5 van het terug zijn in Nederland. De eerste twee dagen dacht ik “WoW I’m rocking this jetlag thing!”
Maar de klap kwam maandag.. Ik dacht lekker aan het werk te gaan en had de hele morgen mails zitten beantwoorden. Hoewel dat een vermoeiende taak kan zijn, was het level van EXHAUSTION dat ik daarna voelde niet helemaal in proportie. En dat ondanks twee (!!) lovely cappuccino’s! Ik ging dus maar weer terug naar bed. Netflix en pizza, jawel zo spiritueel ben ik dan weer wel!
De nodige integratie na een maand lang intensive tantra training is niet te onderschatten. Ach, ik zie mezelf groeien, ook hierin. Vroeger moest ik weken bijkomen van een enkele intense ontmoeting. Dat ik nu even een weekje rustig aan mag doen na zo’n heftige reis is niet zo gek. Want naast mijn eigen intense transformatie heb ik ook nog eens elke dag gedeeld via livestreams met de online Sexy Tribe. Mijn online community voor bewuste, kwetsbare lovers of life.
Ik voel me huilerig vandaag. Beelden van de afgelopen maanden komen voorbij. De heftige ervaringen. De magische herinneringen. Alsof een deel van mij alles nog moet inhalen.
Misschien is dat deel van mij mijn kleine meisje. Gister kwam ze zich melden. Huilend. Ik neem haar bij me op schoot, streel haar lieve gezichtje en zeg:
“Ja lieverd dat was best wel heftig he! Je mag best even bang en verdrietig zijn. Ik ben zo trots op jou! Wouw wat heb je het goed gedaan!! Wat ben jij een dappere dodo! Dankjewel voor jouw moed lieverd. Ja natuurlijk mag je even moe zijn. Kom maar even rusten in mijn armen liefste. Ik houd zoveel van jou!!!!”
En mijn bange hart verzacht. Ik zing een mantra voor het hart: “hummee hum brahm hum” en ik trek de Engelenkaart: “let op de tekens!” En ik herinner mij alle vlinders die hallo hebben komen zeggen de afgelopen dagen. Iedere keer was ik geraakt en voelde ik het Grote Mysterie hallo zeggen tegen mij via die vlinder. “Pssst Kristaatje, wij zijn bij jou, er wordt voor jou gezorgd, je bent veilig, ontspan maar, vertrouw maar, je bent op de juiste weg, alles is goed”.
Met die boodschap van de andere zijde, huil ik nog een beetje harder. Heb ik de moed om alles opnieuw los te laten. Heb ik de moed om te vertragen. En dus wandel ik vandaag langzaam door te regen, ruik ik aan de bloemen, dank ik de bomen, adem ik frisse lucht in mijn longen. Durf ik opnieuw niet te weten.
Soms is het enige wat we kunnen doen, ademen op de plek waar we zijn. De mind wil begrijpen en controleren. De mind wil goed haar best doen en alles goed regelen. Maar de ziel weet beter. De ziel weet dat het veilig is om te ontspannen, ook al weet ik niet hoe ik de huur zal betalen komende maanden.
Maar ik ben bereid om alles los te laten. Mijzelf volledig te geven aan het leven. Mijn hele leven geef ik aan God. Mijn hart, mijn huis, mijn geld, mijn werk, mijn relaties. Laat me maar zien wat de bedoeling is, hoe wordt het nog beter dan dit? Juist in de stilte na/voor de storm, als de wind gaat liggen en er geen golven zijn om op te surfen, juist dan geloof ik, vertrouw ik, kniel ik voor het Grote Mysterie dat dit leven is. Weet ik in mijn hart dat ik altijd veilig ben, en dat alles precies perfect op maat is. En vind ik schoonheid in de regen. Schoonheid in het donker. Schoonheid in de stilte. Temidden van dit alles, ben ik.
Amen 
Geef een reactie