Tranen zijn heilig.

Gister postte ik op youtube een video waarin ik mijn verdriet deel. Ik geloof namelijk in de kracht van kwetsbaarheid. Het is mijn missie om voor te gaan in kwetsbaarheid. Om te laten zien dat het leven soms spannend is, dat ook ik soms gewoon verdrietig ben, dat ik het soms even niet meer weet. Dat ik me soms eenzaam en alleen voel, hoewel ik vele mooie, lieve mensen in mijn leven heb.

We leven in een wereld, waarin we steeds meer lijken te streven naar perfectie. Mijn facebook staat vol met mensen die “het hebben gemaakt”, mensen die succesvol zijn, mensen die claimen “de waarheid” te hebben gevonden en die deze waarheid maar al te graag verkondigen, mensen die mij met stralende, blije gezichten vertellen wat ik moet doen om ook zo stralend gelukkig te zijn.

Het voedt het deel in mij dat gelooft dat ik iets moet doen om goed genoeg te zijn. Als ik maar dit of dat, dan zal ik wel gelukkig zijn. Alsof er een magische formule is om eindelijk verlost te zijn van het lijden. Het voedt het deel in mij dat zich vergelijkt met al deze mooie “perfecte” mensen en denkt dat ik ook elke dag superblij en energiek zou moeten zijn.

Ja, ik geloof dat ik elke dag gelukkig kan zijn, maar dat betekent niet dat ik elke dag hyper energiek en heel blij ben. Ik geloof dat gelukkig zijn een staat van tevredenheid is. Een manier van zijn, waarin ik alles wat zich aandient kan omarmen. Ook mijn verdriet. Ook mijn eenzaamheid. Ook mijn pijn.

Want zolang er pijn en verdriet in de wereld is, is er pijn en verdriet in mij. Zo buiten, zo binnen. Ik kan de pijn, de eenzaamheid, de angst en de woede in mijzelf niet ontkennen. Ik houd het geen dag meer vol om te doen alsof.

Ik merkte dat ik na mijn uitzending van De Verwondering, de neiging had om te voldoen aan het plaatje dat mensen van mij hadden. Mensen projecteren hun verhalen op mij. Er ontstaat een verwachting. Opeens heb ik een bepaald beeld hoog te houden. Opeens had ik het gevoel dat ik iets zou moeten zijn wat ik niet altijd ben. Een voorbeeld, een verhaal van kracht en moed. Maar ik ben niet altijd krachtig en moedig. En als ik ergens een voorbeeld in wil zijn, dan is het in kwetsbaarheid.

Ik ben een emotioneel en gevoelig wezen. Alles komt hard binnen bij mij. Maar eigenlijk denk ik dat we allemaal een emotioneel en gevoelig wezen zijn. De mens is emotioneel en gevoelig. Maar veel mensen hebben deze gevoeligheid onderdrukt. In mannen is deze sensitiviteit veroordeeld, maar ook in vrouwen. We mogen natuurlijk niet te emotioneel en hysterisch zijn!

En hoe vaak hebben we als kind niet gehoord: “sst….niet huilen, stil maar”.

Maar weet je.. huil maar liever wel. Tranen zijn namelijk de poorten naar de ziel. Laten we onze tranen weer heilig maken. En met heilig maken, bedoel ik dat we de waarde er weer in gaan zien. Wij mensen geven zelf betekenis aan ons bestaan. Wij kunnen er voor kiezen om onze tranen weer heilig te maken. Om onze tranen opnieuw betekenis te geven. Om te zien dat onze tranen onze ziel zuiveren. Tranen reinigen ons wezen.

Dus waarom zou je niet vol trots en dankbaarheid huilen?

Waarom zou je je tranen en gevoelens moeten maskeren uit angst voor veroordeling?

Waarom zouden wij ons moeten schamen voor onze gevoeligheid?

Waarom moet ik doen alsof ik perfect ben?

Waarom zou mijn authentieke verdriet mij minder geloofwaardig of “professioneel” maken?

Hoe zou een wereld er uit zien, waarin onze gevoeligheid er helemaal mag zijn?

Steeds opnieuw offer ik mijn zelf gecreëerde identiteit.

En het is bijzonder om te zien hoe verschillend mensen hierop reageren. Ja veel mensen waarderen mijn kwetsbare voorbeeld. Maar anderen (met name in privé berichten) projecteren hun eigen onvermogen om kwetsbaar te zijn op mij. Ze vinden mij zielig. Ze denken dat ik nog zoekende ben of dat ik nog iets te vinden heb. Ik val van hun voetstuk (gelukkig maar?). Ik ben toch anders dan ze dachten. Ze zien alleen nog maar het onzekere meisje in mij. Ze zeggen dat ze mij liever niet zo zien en wensen mij sterkte en geven mij allerlei ongevraagde adviezen.

Laat mij keer op keer van je voetstuk vallen, want veel liever sta ik gewoon naast je.

Het laat zien hoe moeilijk het voor sommige mensen is om gewoon aanwezig te zijn bij verdriet. Om de ander te laten zijn op de plek waar hij is. We hebben de neiging de ander te “fixen”, omdat we bang zijn voor de pijn, het verdriet en de machteloosheid die in ons geraakt wordt. Maar alles wat we in de ander zien, is een spiegel van de geziene en ongeziene delen van onszelf. Een uitnodiging om onszelf nog dieper lief te hebben. In die liefdevolle aanwezigheid ontstaat de heling. Heling van de ander, van onszelf, van de mensheid.

Intimiteit is helend en transformerend. Onszelf laten kennen. Volledig aandachtig aanwezig zijn in een open, kwetsbare verbinding. Ons hart en onze ziel openen voor de ander. Bereid zijn door het vuur van kwetsbaarheid te gaan. En niet alleen met onze veilige nabije geliefden, maar met eenieder die wij ontmoeten.

Dus hier zijn mijn tranen, lieve. Opdat onze heilige tranen de wereld mogen zuiveren.

Mijn boodschap?

Heb je kwetsbaarheid lief. 

Heb je gevoeligheid lief. 

Laat je tranen weer heilig zijn. 

Wees liefdevol aanwezig bij alles wat zich aandient. 

Houd van alle delen van jezelf. 

Aho.