Het verlangen van de vrouw, is de inwijdingsweg van de man. Daarom deel ik hier mijn verlangen met jou, lieve. Opdat je kennen leert de diepste geheimen van je hart. Moge het een uitnodiging zijn voor je om je doodsangsten te omhelzen en je over te geven aan de ene waarheid, die Liefde is.
Verlangen van een vrouw
Ik zoek overgave aan het leven en de liefde.
Ik zoek mijzelf te kennen. Als ik mijzelf ken, dan ken ik het leven en ken ik de liefde. Ik zoek ernaar mij volledig over te geven aan de stroom van het leven, aan God. Wat ik zoek in een geliefde is dat hij mij daartoe uitnodigt.
Ik zoek ernaar gezien te worden in wie ik ben. Vrouw, meisje, hoer, priesteres, gewond, geheeld, Godin.
En ik verlang naar een man die kijkt met ogen die zien. Een man die niet terugdeinst van grommende panters en klauwen. Een man die bereid is de test te doorstaan en op te gaan in het hart van de liefde. Een man die mijn pijn durft te voelen die de pijn is van het collectief vrouwelijke. Een man die weet dat hij door die pijn te doorvoelen, hij contact maakt met de essentie van het leven. Een man die zijn eigen weg gaat en blijft gaan.
Ik verlang ernaar tot in mijn diepste genomen te worden, om opgeëist te worden door een man die tijdelijk de rol van God belichaamt.
Ik verlang ernaar gepenetreerd te worden door al mijn lagen en weerstanden en verhalen over wie ik wel of niet ben. Ik verlang er naar op te gaan in de leegte en de liefde tegelijk. Ik verlang er naar mijn menselijkheid en goddelijkheid in een moment te ervaren. Om in beide werelden tegelijk te zijn. Opdat ik de weg tussen de hemel en de aarde en de onderwereld steeds beter leer bereizen. En ik anderen die weg kan tonen. Een man die aanwezig kan zijn wanneer ik de diepste wonden van de aarde door mij heen laat huilen.
Een man die ziet dat ik slechts een instrument ben van haar liefde om haar pijn te helen. EN dat ik tegelijkertijd mijn eigen pijn huil. Omdat er geen verschil is.
Ik verlang er naar vrij te zijn in het beleven van pijn en liefde en angst en woede. Zonder terughouden te mogen voelen wat er is. Voorbij schaamte of schuld of oordeel mogen zijn wat er in mij leeft. In het weten dat het de essentie van het vrouwelijke is om in beweging te zijn, om te laten stromen wat er van binnen leeft. Een wilde wijze vrouw, maakt geen onderscheid tussen een traan van vreugde of een traan van verdriet. Zij weet dat het slechts ervaringen zijn, slechts energie in beweging. Zij laat stromen. Ik verlang ernaar het levende voorbeeld te mogen zijn, van de Godin die zich manifesteert in een lichaam op aarde. Ik verlang naar een man die dat herkent en eert. Een man die niet terugdeinst, die niet zoekt naar een logica achter iedere traan, maar er bij durft te zijn en misschien.. misschien zelf ook een traan durft te laten stromen.
Dag wilde wijze vrouw, Krista,
Je openheid en directheid in je verlangen confronteren en inspireren me om je te ontmoeten met alles wat in mij is te delen, zonder ook maar iets in te houden. Met liefde, moed en tranen. EN plezier .
Lieve Alexander,
je bent zo moedig als een koning in onze ontmoetingen! Dankjewel voor het delen van jouw kwetsbare kracht!