Als we denken aan verslaving, dan denken we al gauw aan alcohol- of drugsverslaving. Misschien aan een nicotine verslaving of een porno verslaving. Maar zelden denken we aan een liefdesverslaving. Eigenlijk zijn we allemaal een beetje verslaafd aan liefde. Een verslaving is datgene waar je moeilijk mee kunt stoppen. Ik noem facebook, televisie kijken, een boterham met een dikke laag hagelslag, whatsappen, continu erkenning zoeken van anderen.
Jan Geurtz schreef een prachtig boek genaamd “Verslaafd aan liefde” en ik vind alleen de titel al geweldig. Hoe kun je nu verslaafd zijn aan een basis behoefte? Ik zou het dan ook liever “verslaafd aan pseudo-liefde” noemen.
Omdat we niet de onvoorwaardelijke liefde in ons hart kennen, zoeken we gretig naar liefde buiten onszelf. Anderen moeten ons bevestigingen in ons bestaan, door met onze problemen mee te praten, door ons complimenten te geven en door ons te “liken” op facebook. We hebben steeds ‘meer’ nodig om ons vervuld te voelen. Meer koffie, meer suiker, meer seks, extremere seks, meer facebook-vrienden, meer meer meer..
En hoe meer we jagen op liefde buiten onszelf, hoe meer we verdwaald raken van de liefde in onszelf.
Voor mij zit een groot stuk van mijn liefdesverslaving in eten. Als ik het even niet lukt om echt van mijzelf te houden, grijp ik onbewust naar eten. Ik zeg onbewust, want ik had eerst niet eens door hoe vaak ik at, terwijl er eigenlijk iets anders aan de hand was. (Moe, verdrietig, onzeker..)
Dus ben begonnen met rijstvasten, wat betekent dat ik tien dagen lang enkel en alleen bruine rijst zal eten (Ik zit nu al op dag 3!!!).
Dit heeft heel veel voordelen en effecten, maar wat ik hier nu wil noemen is dat ik me meer bewust wordt van mijn verslaving aan eten, waardoor ik dieper in contact kom met mijzelf. Continu roept dat stemmetje in mijn hoofd dat ik moet eten. “Op het station kunnen we een lekkere cappuccino kopen”, zegt het stemmetje. “Misschien wel met een lekkere koek erbij!!!” En als ik wakker word hoor ik de stemmetjes roepen naar een boterham met pindakaas! “Hmm lekker mijzelf ‘verwennen’ met een stout ontbijt, daar zullen we wel van opvrolijken!!”
Maar in plaats van het volgen van mijn onbewuste impuls, ben ik nu wakker en alert. En ga ik in gesprek met mijzelf. “He lieverd, waarom vertel je mij dat je wilt eten? Wat heb je echt nodig?” En 9 van de 10 keer komt het er op neer dat ik liefde nodig heb.
Hoe meer ik ontspan in het niet-eten, hoe meer ik in verbinding kom met mijn lichaam en mijn buik. Mijn lieve buik, mijn lieve darmen die al die jaren maar hebben verwerkt wat ik onbewust naar binnen werkte. Ik ging er gewoon vanuit dat dat verteringsstelsel goed zou werken. Het was vanzelfsprekend. Wat ik er ook instop, ik blijf toch wel gezond. Maar nu vertellen mijn darmen mij dat ze best wel blij zijn met een beetje rust in de keet. En voor het eerst in mijn leven voel ik mij dankbaar voor mijn darmen. Ik voel hoe mijn buik een levend wezen is, een levend organisme met haar eigen adem, haar eigen ritme, haar eigen verlangens. En ik voel zoveel liefde voor mijn bange, onbewuste ik en voor mijn lijf.
In een meditatie legde ik een hand op mijn buik en een hand op mijn hoofd en voelde ik dat er weer een verbinding ontstond tussen mijn darmen en mijn hersenen.
En ik fluister zacht Ho’Oponopono. Een sjamanistische methode uit Hawai die er voor zorgt dat ons ego op één lijn komt met ons Ware Zelf.
“Het spijt me.
Vergeef mij alsjeblieft.
Ik houd van jou.
Dankjewel.“
Deze vier magische zinnetjes tegen jezelf zeggen, zorgen er direct voor dat je in een ander bewustzijn terecht komt. Je identificeert je niet enkel met je ego, maar maakt contact met een groter bewustzijn, waarin jouw dagelijkse problemen oplossen.
Probeer het ook en ik lees graag jouw ervaring in een comment hieronder!
Liefs,
Krista
Zelfliefde. Oops. Ik ben bezig met dit onderwerp en metname de onbewuste gewoonten en signalen die mijn omgeving geven en ontvangen.
Mijn ouders geven onderling signalen af aan elkaar en ik pik ik als hoog gevoelige makkelijk op. Dat bombardeer ik tot norm, zonder bewust er echt voor te kiezen.
maar nu ga ik er bewuster mee naar om. Omdat er iets niet goed voelt, wat van binnen uit knaagt. Het verslaafde deel van verslaafd aan liefde is niet goed, dat is integenstelling tot liefde niet verenging baar.
Ik denk zelf dat bewust zijn en beheersing de 2 keys zijn bij vele issues. Een uitdaging versus probleem bekijken en analyseren en oplossen. Daar zijn yin en yang krachten voor nodig die in ieder mens zitten. Balans waait als woord binnen.
Dankjewel voor je reactie Ton! Inderdaad gaat het over het loslaten van oude plaatjes die onze ouders ons hebben meegegeven.
Veel mensen zitten vast in een romantisch drama van liefde (dat is de norm van het huwelijk in veel gevallen en de norm van hollywood films), maar de Liefde is grootser dan dat! 🙂
Liefs
De boeken van Jan Geurtz ken ik en afgelopen zomer hebben we een week bij hem gevolgd in Frankrijk. Wat me vooral aanspreekt in de praktische benadering van spiritualiteit, meditatie e.d. Liefde voor jezelf is en blijft een dagelijkse oefening. Streef geen hoge doelen na, maar zoek het in niet-destructieve dagelijkse bezigheden en een aantal keren per dag korte zelfliefde meditaties. Ik kan ze in de huidige situatie goed gebruiken en toepassen (en heb ze hard nodig).
Ik kan net niet bij de gedachten om hier een ‘comment’ op te articuleren. Wel zie ik duidelijk dat liefde voor jezelf een voorwaarde is om van een ander te kunnen houden. En dat we, om lief te hebben, niet afhankelijk moeten zijn van iemand anders. Uitgaan van je eigen kracht en liefde voor jezelf; makkelijker gezegd weliswaar, overwint vele ‘verslavingen’.
Lieve Peter,
dankjewel voor je moed en moeite om hier een reactie te plaatsen!! Daarmee inspireer je anderen en geef je jezelf de kans om woorden te vinden voor wat er in je geraakt wordt.
Liefde voor jezelf is inderdaad een uitdaging en dagelijkse oefening. Ik kan je er fijne tools voor leren om mee te werken. Misschien blog ik er eens over.
Donderdag in een satsang spraken we overigens over liefde voor onszelf en kwamen we tot de ontdekking dat het liefhebben van het ik of ego nog steeds in de ego laag kan zitten. Dat is heel waardevol EN er is nog een LIEFDE (met hoofdletters!) die veel veel grootser is dan dat. Wanneer je je verbindt met die universele liefde, is het makkelijk om van jezelf te houden, want dan weet je dat je niets anders bent dan licht en liefde!!